2008-02-01

 

Jednym z instrumentów wspierających podstawowe usługi rynku pracy jest dofinansowanie wyposażenia miejsca pracy. Organem odpowiedzialnym za jego realizację jest starosta, właściwy ze względu na siedzibę podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą lub miejsce wykonywania pracy przez bezrobotnego, w imieniu którego działa powiatowy urząd pracy.

 

Ze środków Funduszu Pracy można zrefundować podmiotowi koszty wyposażenia (nowego) lub doposażenia (istniejącego) stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

 

 

Wysokość przeciętnego wynagrodzenia jest przyjmowana na dzień zawarcia umowy z podmiotem. Chodzi o kwotę obowiązującą w danym kwartale roku kalendarzowego, którą ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego.  

 

 

WAŻNE

 

 

 

 

 

Refundacja ma na celu zachęcanie do tworzenia nowych miejsc pracy.

 

 

 

 

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli zatrudniał na utworzonym miejscu pracy jednego lub kilku bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy niż 3 lata, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców – 2 lata, albo naruszył inne warunki umowy o refundację.    

 

 

Warto zaznaczyć, że istotne jest utrzymanie danego stanowiska. Jeśli skierowany bezrobotny zaprzestanie pracy, to należy przyjąć następnego na okres uzupełniający.

 

 

 

 

 

 

 

 

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien złożyć do starosty wniosek o refundację określający:

 

• oznaczenie zainteresowanego podmiotu, w tym: numer REGON, numer identyfikacji podatkowej NIP, formę prawną i datę rozpoczęcia działalności gospodarczej;

 

• liczbę stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych;

 

• kalkulację wydatków dla poszczególnych stanowisk pracy i źródła ich finansowania;

 

• wnioskowaną kwotę refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy;

 

• szczegółową specyfikację i harmonogram wydatków dotyczących wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy, w tym środków niezbędnych do spełnienia wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii;

 

• rodzaj wykonywanej pracy; 

 

• kwalifikacje i inne wymagania, jakie powinni spełniać skierowani bezrobotni; 

 

• kwotę kosztów, jakie zostaną poniesione w okresie 24 miesięcy z tytułu zatrudnienia bezrobotnych obejmujących wypłatę wynagrodzeń brutto oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne;

 

• liczbę zatrudnionych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy pracowników w poszczególnych 12 miesiącach poprzedzających złożenie wniosku, a w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej przez okres krótszy niż 12 miesięcy, liczbę zatrudnionych w poszczególnych miesiącach prowadzenia tej działalności;

 

• informację, czy planowane stanowiska pracy będą utworzone w związku z realizacją nowej inwestycji lub dużego projektu inwestycyjnego;

 

• proponowaną formę zabezpieczenia zwrotu refundacji;

 

• podpis podmiotu lub osób uprawnionych do jego reprezentowania;

 

• informację o liczbie zatrudnionych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy pracowników w dniu złożenia wniosku.

    Istotne jest wskazanie formy zabezpieczenia zwrotu przez podmiot refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. Może to być poręczenie, weksel z poręczeniem wekslowym (aval), gwarancja bankowa, zastaw na prawach lub rzeczach, blokada rachunku bankowego, akt notarialny o poddaniu się egzekucji przez dłużnika.

 

 

 

 

WAŻNE

Wniosek musi być kompletny i prawidłowo sporządzony.

 

Pozytywne rozpatrzenie wniosku zależy od spełnienia przez podmiot łącznie następujących warunków:

• spełniania wymagań dotyczących działalności gospodarczej i prowadzenia jej przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku;

• niezalegania z wypłacaniem w terminie wynagrodzeń pracownikom oraz opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i innych danin publicznych, jak: podatki, opłaty lokalne, a także nieposiadania nieuregulowanych w terminie zobowiązań cywilnoprawnych;

• nieotrzymania w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku pożyczki ze środków Funduszu Pracy na utworzenie dodatkowych stanowisk pracy, a w przypadku otrzymania – dotrzymania warunków umowy i jej spłacenia;

• nieskazania za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu w okresie 2 lat przed dniem złożenia wniosku.

 

 

 

WAŻNE

Podmiot potwierdza w drodze oświadczeń spełnienie warunków, od których zależy refundacja.   

 

 

 

 

Wymagane jest złożenie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą stosownych oświadczeń, pod groźbą odpowiedzialności karnej. W celu uwiarygodnienia niektórych stwierdzeń, starosta może żądać przedłożenia dokumentów. 

O uwzględnieniu lub negatywnym rozpatrzeniu wniosku podmiot zostaje powiadomiony w formie pisemnej w terminie 30 dni od jego złożenia

 

WAŻNE

Podstawą refundacji jest umowa zawarta między starostą i podmiotem.

 

Umowa powinna być zawarta na piśmie pod rygorem nieważności i zawierać w szczególności zobowiązanie podmiotu do:

 

• zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy na wyposażonym lub doposażonym stanowisku pracy skierowanego bezrobotnego;

 

• utrzymania przez okres 3 lat, a w przypadku mikro-, małych i średnich przedsiębiorców - 2 lat:

 

- stanu zatrudnienia na poziomie nie niższym niż z dnia złożenia wniosku lub zrównanego z przeciętną liczbą pracowników zatrudnionych w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających jego złożenie, oraz

 

- miejsc pracy utworzonych w związku z przyznaną refundacją;

 

• zwrotu, w ciągu 30 dni od otrzymania wezwania, dokonanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od chwili uzyskania środków, w przypadku naruszenia warunków umowy.

Umowa zostaje zawarta, jeśli stan zatrudnienia wskazany we wniosku nie uległ zmniejszeniu na dzień jej podpisania.

 

Należy zaznaczyć, że umowa ma charakter cywilnoprawny. Stąd można wprowadzać do jej treści różne dodatkowe postanowienia, które będą odpowiednio chronić interesy obu stron. Ponadto w czasie trwania umowy jest dopuszczalne wprowadzanie do niej zmian w formie aneksu. Przykładowo można określić: sposób postępowania na okoliczność skierowania kolejnej osoby bezrobotnej na utworzone miejsce pracy, tryb przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przez pracodawcę obowiązków, przypadki wypowiedzenia umowy lub rozwiązania jej w trybie natychmiastowym.  

 

Refundacja ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy jest dokonywana przez starostę, na wniosek podmiotu po przedłożeniu rozliczenia i udokumentowania poniesionych w okresie od zawarcia umowy do dnia zatrudnienia skierowanego bezrobotnego kosztów na wyposażenie lub doposażenie stanowisk pracy, zatrudnieniu na tych stanowiskach skierowanych bezrobotnych oraz spełnieniu innych warunków określonych w zawartej umowie.

 

Przyjmuje się, że dowodem potwierdzającym nabycie maszyn i urządzeń są faktury (rachunki) na zakupione środki trwałe i wyposażenie.

 

 Należy pamiętać, aby umowa precyzowała, czy refundacja następuje bezpośrednio po przedłożeniu wniosku, czy dopiero po upływie wymaganego okresu zatrudnienia bezrobotnego w celu dowiedzenia, że warunek został dotrzymany i wsparcia można dokonać.  

 

 

 

WAŻNE

Rozliczenie poniesionych i udokumentowanych przez podmiot kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy jest dokonywane w kwocie brutto.

Do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na zatrudnienie zalicza się poniesione przez podmiot w okresie 24 miesięcy koszty z tytułu zatrudnienia skierowanych na utworzone stanowiska pracy bezrobotnych, obejmujące koszty wynagrodzeń brutto i składek na ubezpieczenia społeczne.

 

Należy wspomnieć, że przyznane podmiotowi środki z Funduszu Pracy na realizację omawianego instrumentu mają charakter pomocy publicznej na tworzenie stanowisk pracy.

 

 

 

 

 

Warunkiem uzyskania pomocy publicznej jest utworzenie stanowiska pracy i zatrudnienie na nim bezrobotnego przez okres co najmniej 3 lat, a wobec małych i średnich przedsiębiorców – 2 lat, które stanowić będzie wzrost netto liczby zatrudnionych pracowników w porównaniu do przeciętnego stanu zatrudnienia w okresie ostatnich 12 miesięcy.

 

Udział własny pracodawcy w kosztach zatrudnienia skierowanego bezrobotnego musi wynosić co najmniej 25 %. Maksymalna intensywność brutto pomocy publicznej jest zróżnicowana w zależności od podregionu i wynosi od 30 % do 50 %.

Autor: Grażyna Spytek - Bandurska